Kleding is nooit neutraal: de naaldhak laat je wankelen. Het korset snoert je adem. De bh disciplineert je borsten. Tot op de dag van vandaag is kleding een terrein van emancipatie, strijd en zelfbeschikking. Vrouwen die zich in de jaren ’70 de spijkerbroek toe-eigenden. Mannen die de jurk aantrekken en daarmee grenzen oprekken. Mensen die de hele man/vrouw-indeling überhaupt hun kledingkast uit werkten. 

Wat zegt je kledingkast over hoe je in het leven staat? Over vrouwelijkheid, plezier, woede, vrijheid, en het (opnieuw) moeten vechten voor verworven rechten? Voor dit project openden twee generaties Helmondse feministes - waaronder Dolle Mina’s van toen en nu - hun garderobes met één simpele vraag: wie hangt daar eigenlijk? 

De Dolle Mina’s zijn terug. In heel Nederland — en dus ook in Helmond. Samen met een nieuwe generatie blazen ze een erfenis van strijdbaarheid nieuw leven in. Want in een tijd van online mannenbolwerken, graaiend grootkapitaal en grillige wereldmachten blijkt verzet opnieuw geen keuze, maar noodzaak. In vier sessies onderzochten de deelnemers samen met kunstenaar Paul van de Waterlaat hoe onderdrukking en emancipatie zichtbaar worden in wat je draagt. Hoe verzet niet alleen wordt geroepen, maar ook wordt gedragen. Hoe verschijnen zoals je wilt — ook als dat afwijkt — op zichzelf een daad van verzet kan zijn. 
 

Credits 
Concept & Ontwerp : Zwermers/ Paul van de Waterlaat 
Op initiatief van: De Cacaofabriek / Julienne Tullemans 
Fotografie: Biek van Bree 
Deelnemers: Carla van der Zanden, Nel van der Boon, Rita Bevers, Marianne Eijgenraam, Maartje van der Neut, Jip Cremers, Loes Heijnen, Ilse van Kraaij 
 

In de erfenis van Dolle Mina en Vrouwenbrigade Helmond.